Leiderschap is niet wachten. Het is koers houden.
De afgelopen maand heb ik vaker dan ooit een beroep moeten doen op mijn innerlijk leiderschap.
Niet in de boardroom. Maar thuis.
Soms lijken privé en leiderschap twee gescheiden werelden. Mijn ervaring is precies het tegenovergestelde. Juist wanneer het leven je persoonlijk raakt, wordt zichtbaar hoe stevig jouw leiderschapsfundament werkelijk is.
De maand juli was voor ons gezin een aaneenschakeling van mijlpalen, emoties en moeilijke keuzes. Meer dan eens voelde het alsof ik mijn hoofd boven een emotionele oceaan moest houden. Niet door de golven te negeren, maar door te blijven bepalen welke richting we als gezin op wilden.
Een maand vol hoogtepunten
Ons gezin mocht eerst twee prachtige successen vieren.
Onze zoon behaalde zijn gymnasiumdiploma met mooie resultaten. Op zijn zeventiende verjaardag slaagde hij bovendien direct voor zijn rijexamen. Momenten waar je als ouder ongelooflijk trots op bent. Juist in een periode waarin zoveel tegelijk gebeurt, herinneren zulke momenten je eraan om niet alleen bezig te zijn met wat nog moet, maar ook bewust stil te staan bij wat er al bereikt is.
Maar tegelijkertijd speelde zich achter de schermen iets heel anders af. Terwijl we de diploma-uitreiking vierden, draaide op de achtergrond een compleet emigratieproject.
Verhuizen naar Portugal betekent honderden beslissingen nemen.
- Contracten
- Verzekeringen
- Auto’s
- Administratie
- Een nieuw huis
- Een nieuw leven
Tussendoor vlogen we meerdere keren naar Portugal om alles voor te bereiden voor onze definitieve aankomst op 7 augustus.
Wie ooit een internationale verhuizing heeft meegemaakt, weet dat het niet alleen een logistieke operatie is. Het is vooral een emotionele.
Elke beslissing bracht nieuwe vragen met zich mee. Elke stap vooruit betekende tegelijkertijd ergens afscheid van nemen. Dat vraagt niet alleen organisatietalent, maar vooral het vermogen om koers te houden wanneer emoties de neiging hebben het roer over te nemen.
De moeilijkste beslissing had niets met Portugal te maken Het meest pijnlijke moment van de afgelopen maand? Afscheid nemen van onze twee geliefde Göttinger varkentjes. Ze wilden zich niet laten vangen. Alsof zij óók voelden dat er iets definitief veranderde. Ons gezin heeft serieus overwogen om ze mee naar Portugal te nemen. Mijn zoon hoopte daar vurig op. Zijn liefde voor deze twee bijzondere dieren maakte dat volkomen begrijpelijk. Maar soms vraagt liefde iets anders dan vasthouden.
Ik wist dat een internationale verhuizing voor deze dieren onnodige stress zou betekenen. Hoe graag wij ze ook bij ons hadden willen houden, hun welzijn moest zwaarder wegen dan ons eigen verdriet. Dus hield ik voet bij stuk. Niet omdat het de gemakkelijkste keuze was. Juist omdat het de juiste was. Gelukkig vonden Puk en Wuk een liefdevol nieuw thuis bij een jong stel met een enorm hart voor dieren. Dat maakte het afscheid draaglijker, maar niet minder emotioneel. Soms vraagt leiderschap niet om meer vasthouden, maar om met liefde los te laten.
Misschien vraag je je inmiddels af wat dit allemaal met leiderschap te maken heeft.
Mijn antwoord is eenvoudig: alles! Leiderschap begint niet wanneer anderen naar je kijken. Leiderschap begint op het moment dat jij verantwoordelijkheid neemt voor de keuzes die alleen jij kunt maken. Wanneer emoties hoog oplopen. Wanneer mensen om je heen een andere richting willen. Wanneer niemand je kan vertellen wat de juiste beslissing is. Juist dan ontdek je of je handelt vanuit overtuiging of vanuit de behoefte om iedereen tevreden te houden.
Dat gold voor de keuze rondom onze emigratie. Dat gold voor het afscheid van onze dieren. En dat geldt net zo goed in organisaties. Iedere leider krijgt vroeg of laat te maken met beslissingen waarbij er geen perfecte uitkomst bestaat. Alleen een keuze die in lijn ligt met je waarden, je visie en je verantwoordelijkheid.
Innerlijk leiderschap betekent dat je koers houdt, ook wanneer de emotionele golven hoog zijn. Niet koppig. Wel standvastig.
Vijf lessen die ik meeneem
Deze maand heeft mij opnieuw bevestigd dat leiderschap vooral een innerlijke discipline is.
- Blijf koersvast wanneer emoties oplopen. Emoties verdienen aandacht, maar hoeven niet aan het stuur te zitten.
- Maak keuzes vanuit langetermijnbelang. Wat vandaag moeilijk voelt, kan morgen de meest liefdevolle beslissing blijken.
- Neem verantwoordelijkheid voor wat van jou is. Wacht niet af totdat omstandigheden of anderen de richting bepalen.
- Accepteer dat niet iedereen dezelfde route kiest. Goed leiderschap vraagt niet om instemming van iedereen, maar om helderheid over je eigen kompas.
- Vier successen, ook tijdens moeilijke periodes. Juist in turbulente tijden geven kleine en grote mijlpalen energie om verder te gaan.
Tot slot
Leiderschap wordt vaak geassocieerd met strategie, visie en besluitvorming. Maar misschien wordt de belangrijkste vorm van leiderschap wel zichtbaar op de momenten waarop niemand applaudisseert. Wanneer je afscheid moet nemen. Wanneer je loslaat. Wanneer je ondanks alles tóch de volgende stap zet.
De afgelopen maand heeft mij opnieuw geleerd dat innerlijk leiderschap niet begint wanneer de omstandigheden ideaal zijn. Het begint wanneer het leven je uitdaagt om trouw te blijven aan jezelf, ook als je hart iets anders voelt dan je verstand.
Innerlijk leiderschap betekent niet dat de oceaan kalm is. Het betekent dat jij, ondanks de golven, koers blijft houden.
Want uiteindelijk is leiderschap niet het volgen van de gemakkelijkste route. Het is de moed hebben om, met beide voeten op de grond en je blik op de horizon, trouw te blijven aan je eigen koers.
Over de auteur
Sadhna Meijer-Gopalrai werkt als sparringpartner / boardroom companion voor leiders en executives in complexe en veranderende omgevingen. Zij begeleidt leiders in het versterken van hun leiderschap via stemgebruik, belichaamde aanwezigheid en bewuste communicatie. Meer over haar werk en visie is ook te vinden op https://riseyourpower.com/brain-in-motion/
Meer over leiderschap, stem en belichaamde aanwezigheid: https://riseyourpower.com/compelling-voice/
