Belgen praten makkelijker over loon, maar echte openheid blijft uit

Hoewel de bereidheid om over loon te praten in België toeneemt, blijft echte transparantie opvallend beperkt. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van Partena Professional, waaruit blijkt dat loonschroom nog altijd diep verankerd zit in de Belgische cultuur.

Meer openheid, maar vooral in theorie

Steeds meer Belgen geven aan dat ze het geen probleem vinden om over loon te spreken. Ook de nieuwsgierigheid naar wat collega’s verdienen zit in de lift. Op papier lijkt België dus stappen te zetten richting meer loontransparantie.

In de praktijk blijkt die openheid echter eerder oppervlakkig. Zodra het gesprek concreet wordt, bijvoorbeeld over het loon van een partner, ouder of beste vriend, blijkt dat veel Belgen daar geen zicht op hebben. Die kloof tussen houding en gedrag onderstreept hoe gevoelig het onderwerp nog altijd ligt.

Loon blijft privé, zelfs in de directe omgeving

De cijfers tonen aan dat kennis over lonen binnen de directe omgeving eerder afneemt dan toeneemt. Een groeiend aandeel Belgen weet niet wat hun partner, ouders of beste vrienden verdienen.

Dat wijst op een diepgewortelde terughoudendheid. Loon wordt nog vaak beschouwd als iets strikt persoonlijks, zelfs binnen familiale of hechte relaties. Volgens de onderzoekers is dat een belangrijk obstakel voor echte transparantie.

Werkvloer blijft stabiel

Op de werkvloer is het beeld iets anders. Daar blijft de kennis over lonen relatief stabiel. Een deel van de werknemers weet wat directe collega’s of leidinggevenden verdienen, maar ook daar blijft volledige transparantie uit.

De verwachte impact van de Europese loontransparantierichtlijn zal zich vooral op dit niveau laten voelen, al blijkt uit het onderzoek dat regelgeving alleen niet volstaat.

Cultuur als grootste drempel

Opvallend is dat bijna de helft van de Belgen aangeeft zelfs met nieuwe regelgeving niet te durven vragen naar looninformatie binnen de organisatie. Dat benadrukt dat de drempel niet alleen juridisch, maar vooral cultureel is.

De conclusie is duidelijk: hoewel de houding tegenover loontransparantie stilaan evolueert, blijft de praktijk achter. Zonder een cultuur waarin het gesprek over verloning als normaal en veilig wordt ervaren, zal echte openheid moeilijk doorbreken.

​Als slot onderstreept het onderzoek dat loontransparantie in België nog sterk afhankelijk blijft van cultuur en vertrouwen. Volgens Yves Stox volstaat regelgeving alleen niet om echte openheid te creëren, terwijl Stijn Baert benadrukt dat vooral op de werkvloer nog stappen mogelijk zijn. Samen tonen hun inzichten aan dat de weg naar meer transparantie niet alleen juridisch, maar vooral menselijk en cultureel is.