De grootste fout die we maken op netwerkevents
“Mijn baas zei dat ik met minstens vijf visitekaartjes naar huis moest komen.”
Dat zei hij me. Ik knikte toen ik dat hoorde. Zo hoort dat, toch? Netwerken. Visitekaartjes.
Ik zei: wacht even, ik ga u helpen.
En ik kwam terug… met vijf visitekaartjes.
Van mezelf.
Niet omdat ik de opdracht niet begreep, maar omdat ik die persoon iets wou laten begrijpen.
Het klassieke netwerkverhaal
Netwerkevents zijn vaak een soort jachtterrein.
Mensen staan recht, drankje in de hand, ogen constant in beweging. Wie kan mij iets opleveren? Wie moet ik nog “scoren”? Wie is interessant genoeg om mijn tijd te krijgen?
Gesprekken starten voorspelbaar:
“Wat doe jij?”
“Waar werk je?”
“Oh ja, ken je die en die?”
Na exact drie minuten volgt het ritueel: het visitekaartje. Soms nog warm van de printer. Soms al licht gekreukt van eerdere overdrachten. Het bewijs dat het gesprek “nut” had.
Aan het einde van de avond heb je er vijf. Of tien. Of twintig.
En thuis belanden ze… op een stapeltje.
Of in een lade.
Of in de vuilbak.
Want eerlijk:
hoeveel van die mensen bel je?
Wat als we het omdraaien?
In mijn visie staat niet het visitekaartje centraal, maar de mens.
En dat is geen slogan. Dat is een fundamenteel andere keuze.
Geen “Wat doe jij?” als eerste vraag.
Maar:
– Wat houdt jou bezig?
– Waarom ben je hier vandaag?
– Wat zou voor jou een goeie avond zijn?
Het gevolg?
Gesprekken vertragen.
Mensen zakken uit hun rol.
De schouders gaan naar beneden.
Een voorbeeld
Op een verbindend netwerkevent ontmoet je geen “sales manager”, maar Tom.
Tom vertelt niet meteen wat hij verkoopt, maar dat hij na twintig jaar eindelijk durft toe te geven dat hij zijn job eigenlijk ontgroeid is.
Iemand anders luistert. Herkent dat gevoel. Stelt vragen.
Geen pitch. Geen kaartje. Wel connectie.
Drie weken later drinken ze samen koffie.
Er broeit een idee.
Zes maanden later werken ze samen.
Niet omdat het “moest”, maar omdat het klopt.
Waarom dit beter werkt (ook zakelijk)
Wanneer je de mens centraal zet, gebeurt er iets bijzonders:
- Plezanter: mensen komen niet om te presteren, maar om zichzelf te zijn
- Energieker: gesprekken geven energie in plaats van ze weg te zuigen
- Sterker: relaties zijn gebaseerd op vertrouwen, niet op opportunisme
- Warmer: je wordt gezien, niet gescand
- Duurzamer: connecties blijven bestaan, ook als er even geen deal is
En ja, net daardoor ook zakelijk effectiever.
Want mensen doen geen zaken met visitekaartjes.
Ze doen zaken met mensen die ze vertrouwen. Dat vertrouwen bouwt zich op doordat afspraken telkens worden nagekomen. Die voorspelbaarheid geeft veiligheid.
Daardoor gaan mensen zich goed bij u voelen en u onthouden.
Terug naar mijn baas
Ik gaf hem vijf visitekaartjes van mezelf.
Hij lachte. Dacht dat ik een grap maakte.
Maar eigenlijk was het bloedserieus.
Want ik was die avond niet op zoek gegaan naar kaartjes.
Ik was op zoek gegaan naar gesprekken die bleven hangen.
En dat is precies waar netwerken in mijn filosofie van gunnen en geven voor staat:
minder verzamelen, meer verbinden.
Minder oppervlakkig, meer oprecht.
Minder moeten, meer mogen.
Visitekaartjes kan je drukken.
Relaties moet je bouwen.
En dat kost iets meer tijd.
Maar het levert véél meer op. Daar kan ik na al die jaren dagelijks van meespreken.
