DPAM verwacht minder renteverhogingen in India dan beleggers

​India hoeft zijn beleidsrente minder sterk te verhogen dan beleggers verwachten, stelt Lucas D’Hulst van DPAM. De Reserve Bank of India (RBI) zal de rente volgens DPAM dit jaar met in totaal 0,5 procentpunt optrekken, gevolgd door nog één verhoging in 2027. De Indiase groei zwakt weliswaar af, maar D’Hulst ziet daarin geen wezenlijke verzwakking van de economie. Bedrijven en banken hebben volgens hem hun sterkste balansen in tien jaar en de valutareserves liggen dicht bij recordniveaus. De zwakke plek blijft het aantrekken van buitenlands kapitaal.

Prijsdruk vraagt om ingrijpen

Dat de RBI de rente toch verhoogt, heeft te maken met de inflatie. De prijsdruk verspreidt zich over steeds meer goederen en diensten, en de kerninflatie staat op het hoogste niveau in jaren. Herhaalde verstoringen in het aanbod werken ook steeds verder door in de prijzen.

Een lange reeks renteverhogingen ligt volgens D’Hulst echter niet voor de hand, ook al rekenen beleggers op aanzienlijk meer stappen dan hij verwacht. De centrale bank zal verdere verhogingen laten afhangen van de economische ontwikkeling en van hoe breed de prijsstijgingen zich verspreiden.

Reserves ondersteunen de roepie

De wisselkoers weegt mee in het inflatieverhaal. India importeert veel energie en grondstoffen, waardoor een zwakkere roepie die invoer duurder maakt en snel doorwerkt in de consumentenprijzen. Tegelijk profiteert de export volgens D’Hulst maar beperkt van een goedkopere munt.

De RBI verkoopt daarom dollars wanneer de roepie onder druk staat en vult haar reserves aan wanneer er kapitaal binnenstroomt. Met de huidige omvang van die reserves heeft ze ruimte om grote koersschommelingen tegen te gaan.

Groei keert terug naar houdbaar tempo

Internationale beleggers kijken vooral naar de afnemende groei en kapitaalinstroom, maar binnen India is het beeld positiever, zegt D’Hulst. De groei daalt vanaf recente pieken rond 8 procent, onder meer doordat de inhaalvraag wegebt. Hij ziet dat vooral als een terugkeer naar een houdbaar tempo. Consumptie, groeiende kredietverlening en gezonde bedrijfsbalansen blijven de economie volgens hem ondersteunen.

Over de juiste aanpak bestaat wel discussie. Sommige beleggers willen meer nominale groei, dus groei inclusief inflatie, om bedrijfsomzetten en investeringen aan te jagen. Beleidsmakers zien een lagere nominale groei net als het beoogde resultaat van een beleid dat de inflatie onder controle moet houden.

Om private investeringen aan te zwengelen, rekenen die beleidsmakers vooral op hervormingen. Snellere rechtspraak, een betere handhaving van contracten en verbeteringen in de arbeidsmarkt en de infrastructuur moeten belemmeringen wegnemen.

Bruto miljarden, netto vrijwel niets

De grootste uitdaging ligt bij de buitenlandse investeringen. India trekt circa 95 miljard dollar aan bruto buitenlandse directe investeringen aan, maar de netto-instroom bedraagt vrijwel nul. Buitenlandse bedrijven halen immers winsten terug en verkopen belangen, terwijl Indiase ondernemingen zelf meer in het buitenland investeren.

Verschillende factoren drukken op de instroom. Door de hoge Amerikaanse rentes is herinvesteren in India minder aantrekkelijk, en daarnaast spelen complexe belastingregels, onzekerheid over regelgeving en concurrentie uit Zuidoost-Azië een rol.

India beschikt dus over veel binnenlands spaargeld en grote reserves, maar slaagt er volgens D’Hulst onvoldoende in om langlopend buitenlands kapitaal aan zich te binden. DPAM blijft het land desondanks beschouwen als een relatief stabiele opkomende economie, waar behoedzaam beleid en sterke financiële buffers tegenwicht bieden aan de risico’s.